در جوانی غصه خوردم هیچ کس یادم نکرد ، در قفس ماندم ولی صیاد آزادم نکرد ، آتش عشقت چنان از زندگی سیرم بکرد ، آرزوی مرگ کردم مرگ هم یادم نکرد .
 

هر چی عشقه با نگینش ، هر چی خوبه بهترینش ، آسمونا با زمینش ، تقدیم تو باد بهترینم .
 

من اگر عشق به دادم نرسد می شکنم ، زیر این چرخ کبود ، زیر این سلطه ی سنگین سکوت ، اگر از یاد تو یادی نکنم می شکنم .
 

هر دو بالم را شکستی باورم را پس بده ، مانده خالی خالی هستی ام را پس بده ، دفتر شهر را پر پر کن اما خوب من ، اشک های بیت بیت دفترم را پس بده .
 

زنده باد آن کس که گاهی یادی از ما می کند ، از خجالت ما غریبان را غرق دریا می کند ، حال ما می پرسد و از مهربانی های خود ، این دل رنجور ما را عطر گل ها می کند .
 

شاید نشود به گذشته بازگشت و یک آغاز زیبا ساخت ، ولی می شود هم اکنون آغاز کرد و یک پایان زیبا ساخت .
 

اگر کلید قلبی را نداری قفلش نکن ، اگر خداحافظی در کار است سلام نکن ، اگر دستی را گرفتی رهایش نکن .
 

آنجا که چشمان مشتاقی برایت اشک می ریزد ، زندگی به رنج کشیدنش می ارزد .
 

ز تمام بودنی ها تو فقط از آن من باش ، که به غیر با تو بودن دلم آرزو ندارد .
 

در پاسخ نامه ام گل یخ دادی ، هر بار مرا وعده ی دوزخ دادی ، یک بار برو کلاس خیاطی عشق ، شاید که خدا کرد و به ما نخ دادی .