توصيف قيامت از ديدگاه قرآن كريم :

 در قرآن كريم بيش از يكصد نام براي قيامت ذكر شده است؛ مانند:

يوم الحسرة (مريم، 39)

يوم الحساب (غافر، 27 )

يوم الآخرة (بقره، 177)

يوم الدين (حمد، 4)

يوم الفصل (نبأ، 17)

يوم الموعود (بروج، 2)

يوم العظيم (مريم، 37)

قرآن كريم قيامت را با نشانه معرفي مي كند  از جمله در سوره ي تكوير ( آيه هاي 1 تا 9 )براي آغاز قيامت هشت نشانه ذكر شده است. نفخه ي صور ، يكي از اين علامت هاست كه به وسيله ي فرشته اي به نام اسرافيل (ع) صورت مي گيرد. با دميدن جناب اسرافيل در صور، تمام مردم مي ميرند. بار دوم كه در آن دميده مي شود همگان براي حساب رسي روز قيامت زنده مي شوند.

پس از پايان مرحله رستاخيز (ويراني جهان) مرحله دوم آغاز مي گردد تا براي رسيدگي به اعمال انسان ها ـ كه در پرونده ي هركس ضبط و ثبت است ـ دادگاه عدل خداوند تشكيل شود. قرآن در اين باره مي فرمايد: « وَجَاءَ رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفّاً صَفا » ؛ و فرمان پروردگارت و فرشته[ها] صف در صف آيند .

در قيامت ، بازپرسي ، همگاني و عمومي است و حتّي از پيامبران خدا نيز پرسش مي شود. در صحراي محشر، گواهاني نيز عليه انسان ها، اقامه ي شكايت و شهادت مي كنند. برخي از شاكيان عبارتند از : خداوند متعال (يونس، 61) ، پيامبران و اوصياي الهي (نساء، 41) ، اعضا و جوارح انسان مانند: دست، پا، پوست تن و ... (نور، 24 و فصلت، 21) ، فرشتگان (ق، 21) ، زميني كه انسان روي آن زندگي كرده و اطاعت و گناه از او سر زده است (زلزال، 4) و زماني كه اعمال، در آن انجام شده است.