روزگاری میگفتند : از عشق ننویس ! و من حرف ها داشتم برای گفتن. . . بعد زمانه عوض شد , حرف ها تمام , چشمها خوابزده و نگاه ها بردیوار سرد و یخ زده ی واقعیت ! حال میگویند : از عش بنویس. . . حرفی ندارم برای گفتن , اشکی نمانده برای ریختن , و دلی که خوش باشد . . . امروز اما دست واقعیت ها گلویم را سخت میفشارد ! آخر اینجا دست ها رو شده ست !
