فضائل حضرت زینب کبری (س)

مرحوم علامه مامقانى (ره) در مجلد سوم كتاب شريف « تنقيح المقال » درباره سيدتنا زينب الكبرى (س) مى نويسد:

درباره سيدتنا زينب الكبرى مى گويم : زينب و کيست زينب (س) و چه چيز تو را دانا گردانيد و از كجا درك نموده و دريافتى كـــه شرافت و بزرگى و فضيلت و برترى زينب (س) چيست ؟ پس به طور اختصاص آن هم يك از هزار هزار آن است كه زينب عقيله يعنى خاتون بزرگوار و گرامى فرزندان هاشم ابن عبد مناف پدر جد رسول خدا (ص) است و محققاً صفات حميده و خوى هاى پسنديده را دارا بود كه پس از مادرش صديقه كبرى (س) كسى دارا نبوده است تا اين كه حق و سزاوار است گفته شود اوست صديقه صغرى . زينب (س) را در حجاب و پوشش و عفت و پاكدامنى از ديگران زيادت و افزونى است و آن اين است كه تن او را در زمان پدرش اميرالمؤ منين و دو برادرش امام حسن و امام حسين علیهم السلام كسى از مردان نديد تا روز « طف  » در كربلا و اين كه زمين كربلا را طف مى نامند براى آن است كه طف زمينى بلند و جانب و كنار را گويند و زمين كربلا كنار فرات است .

زينب (س) در صبر و شيكبايى از مصايب و اندوه هاى بزرگ و ثبات و پايدارى و قيام و ايستادگى در آشكار ساختن حق و درستى و قوت و نيروى ايمان و گرويدن به عقايد و احكام دين مقدس ‍ اسلام و تقوا و پرهيزكارى و اطاعت و فرمانبرى از آنچه خداى تعالى فرموده ، وحيده و يگانه بود كه پس از مادرش عليا حضرت فاطمه (س) در دنيا چنين خاتونى كه داراى اين صفات حميده و خوى هاى پسنديده بى مانند باشد، سراغ ندارم و حضرت زينب (س) در فصاحت و آشكارا سخن گفتن و زبان آورى و در بلاغت و رسايى سخن و سخن گفتن مطابق اقتضاى مقام و مناسب حال ، گويى از زبان پدر بزرگوارش اميرالمؤمنين (ع) قصد و آهنگ مى نمود، چنان كه پوشيده نيست بر كسى كه در خطبه و سخنرانى او در مجلس ابن زياد لعنت الله علیه در كوفه و مجلس يزيد لعنت الله علیه در شام از روى تحقيق و درستى فكر نموده و بينديشد و اگر ما علما و بيان كننده اصول و فروع دين مقدس اسلام بگوييم : زينب (س) مانند امام (ع) داراى مقام عصمت بوده ( از گناه بازداشته شده و هيچ گونه گناهى نكرده با اين كه قدرت و توانايى بر آن داشته و معنى عصمت نزد ما اماميه همين است) كسى را نمى رسد كه گفتار ما را انكار كند و نپذيرد.

اگر به احوال و سرگذشت هاى او در طف و كربلا و پس از كربلا در كوفه و شام  آشنا باشد، چگونه چنين نباشد؟ و اگر چنين نبود هر آينه امام حسين (ع) مقدار و پاره اى از بار سنگين امامت و پيشوايى را روزگارى كه امام سجاد(ع) بيمار بود بر او حمل و واگذار نمى نمود و پاره اى از وصايا و سفارشهاى خود را به او وصيت نمى كرد و امام سجاد (ع) او را در بيان احكام و آنچه كه از آثار و نشانه هاى ولايت و امامت است ، نايبه به نيابت خاصه و جانشين خود نمى گرداند .