این نوع تعریق‌ها هیجانی‌ بوده و گرما در بروز آن نقشی ندارد. تعریق مناسب سبب شادابی پوست می‌شود و در انجام کارهای ظریف به فرد کمک می‌کند. تعریق زیاد در کف دست و پا در اثر هیجانات می‌تواند برای فرد مزاحمت ایجاد ‌کند. در ضمن عرق زیاد سبب می‌شود لایه شاخی پوست رطوبت را در خود نگه دارد و در نتیجه لایه شاخی ضخیم‌تر شود و یک سری میکروب‌ها سریعا رشد کرده و سبب تجزیه لایه شاخی پوست شود که یک ماده پروتئینی است و در نتیجه مسبب بروز بوی بد پا هستند. از سوی دیگر عرق زیاد سبب می‌شود انواع میکروب‌ها و قارچ‌ها بین انگشتان و کف پا شدت یافته و همین امر بر بوی بد پا می‌افزاید. به این افراد توصیه می‌شود مرتبا پاها را با صابون بشویند، از سنگ پا استفاده کنند که لایه ضخیم شاخی را کم کند. در ضمن استفاده از جوراب‌های مناسب که تعریق را در خود نگه نمی‌دارد و کفش‌هایی که گرما را درون خود حفظ نمی‌کند، بسیار مهم است. بوی زیر بغل، ناف و سینه ناشی از برخی غدد عرقی به نام اپویریل است که محل‌شان در زیربغل، کشاله ران، ناف و اطراف سینه است. ترشحات این غدد حاوی کلسترول، تری‌گلیسیرید، اسیدهای چرب، برخی هورمون‌های مردانه، مواد قندی، آمونیاک و آهن است. چربی‌‌ای که این غدد روی پوست ایجاد می‌‌کند، سبب پخش شدن تعریق بر سطح پوست و کم شدن دمای ناگهانی می‌شود. این ترشحات به خودی خود بدبو نیستند اما وقتی مثلا در زیر بغل با میکروب‌ها تجزیه می‌شود، تبدیل به یک سری مواد بدبو می‌شوند. برای درمان بوی بد زیربغل، کشاله ران و ناف توصیه می‌شود مرتبا لیف بزنند، حمام بروند، لباس‌های زیر را عوض کنند و از شامپوهایی مثل زینک پلوسیون و... استفاده کنند که در نتیجه تعداد میکروب‌ها و باکتری‌ها کم می‌شود و در نهایت می‌توانند از دئورانت‌ها برای کاهش بو استفاده کنند. البته دئودرانت‌ حاوی یک سری مواد محرکه خوش بوکننده و یک سری مواد کلرول آلومینیوم است که میزان ترشحات عرق را کاهش می‌دهند. استفاده از این نوع مواد می‌تواند تحریکات پوستی خارش و سوزش را به دنبال داشته باشد. اگر این طور باشد، فرد لازم باشد دئودرانت‌ خود را عوض کند. گاهی ماندن عرق روی پوست به دلیل املاحی که دارد ایجاد سوزش می‌کند. بهترین کار شستن عرق با آب و استفاده از یک کرم بعد از آن است.