از آن نمونه، می‌توان به مخلوط نخود خام و زرده تخم‌مرغ، شامپوحنا، شامپوسیر، صابون‌های خرچنگ و انواع شامپوهای ویتامینه اشاره کرد.

ولی آیا واقعا اینها، راه‌حل‌های مناسب و قابل ‌اعتمادی است؟

در گذشته، مردم برای درمان ضایعه‌های پوستی از داروهای گیاهی استفاده می‌کردند. با توسعه و پیشرفت دانش پزشکی در زمینه پوست و مو، محصول‌های استاندارد و تاییدشده توسط مراجع ذی‌صلاح بهداشتی وارد بازار شدند که عمدتا مواد اولیه آنها از همان گیاه‌های دارویی بود، با این تفاوت که مواد ناخالص و مضر آن را جدا و عصاره گیاهی موثر را وارد محصول‌هایی کرده و تغییرهایی در ماده موثر گیاهی ایجاد کردند تا عوارض جانبی آن را به حداقل برسانند. مطالعه‌ها نشان داده اینکه بعضی مردم خصوصا بدون تجویز پزشک از این‌گونه داروهای گیاهی -که در عطاری‌ها فروخته می‌شود- استفاده می‌کنند، علاوه بر ایجاد عوارض‌جانبی نامناسب، تاثیر روی پوست یا موی آن هم حداقل است. هرچند گاهی برای کسب درآمد از اسامی گیاهی (نه صفت گیاهی) برای محصول‌هایی استفاده می‌کنند ولی اکثرا تاثیر بیشتری از محصول‌های مشابه که از آن اسامی استفاده نکرده‌اند، ندارند. استفاده از اسامی حنا، سیر، بابونه و... اکثرا برای فروش بیشتر است.

عمدتا این محصول‌ها با مرطوب‌ کردن موها، باعث طراوت و نرمی موها می‌شوند تا به آسانی شانه شوند، یعنی همان اثری که نرم‌کننده‌های مو دارند. استفاده از بعضی موادغذایی که مصرف خوراکی آنها مفید است روی موهای سر یا پوست صورت بدون تاثیر است.
موادی مانند زرده تخم‌مرغ، قرص ضدبارداری یا خاویار ماهی و... به جز کثیف کردن موها هیچ ارزش علمی ندارند. کرم‌ها، صابون یا شامپوهای مورد ادعا که از خاویار، خرچنگ یا اسامی دیگر استفاده می‌شوند هم هیچ‌گونه مزیتی بر محصول‌های مشابه فاقد این نام‌ها ندارند و اکثر اینها محصول‌هایی معمولی هستند که از این اسامی به عنوان «اسم» استفاده کرده‌اند، نه اینکه «صفت» آن اسم را دارا باشند.