1.نماز: « وَ أَقِيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّكاةَ وَ ارْكَعُوا مَعَ
الرَّاكِعِينَ » (بقره / 43) و نماز را بپا داريد، و زكات را بپردازيد، و
همراه ركوع كنندگان ركوع كنيد(و نماز را با جماعت بگذاريد).
ـ « فَأَقِيمُوا الصَّلاةَ إِنَّ الصَّلاةَ كانَتْ عَلَي الْمُؤْمِنِينَ
كِتاباً مَوْقُوتاً » (نساء / 103) پس نماز را (به طور معمول) انجام دهيد،
زيرا نماز، وظيفه ثابت و معيني براي مؤمنان است.
ـ « إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهي عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ » (عنكبوت /
45) همانا ، نماز (انسان را) از زشتيها و گناه باز مي‌دارد.

2. روزه: « يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيامُ
كَما كُتِبَ عَلَي الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ » (بقره / 183) اي افرادي كه
ايمان آوره‌ايد روزه بر شما نوشته شده، همان گونه كه بر كساني كه قبل از
شما بودند، نوشته شد.

3. خمس: « وَ اعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَيْ‏ءٍ فَأَنَّ لِلَّهِ
خُمُسَهُ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِي الْقُرْبي وَ الْيَتامي وَ الْمَساكِينِ
وَ ابْنِ السَّبِيلِ » (انفال / 41) بدانيد هر گونه غنيمتي به دست آوريد،
خمس آن براي خدا، و براي پيامبر، و براي ذي‌القبي و يتيمان و مسكينان و
واماندگان در راه است.

4. زكات: « وَ ما آتَيْتُمْ مِنْ زَكاةٍ تُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ
فَأُولئِكَ هُمُ الْمُضْعِفُونَ » (روم / 39) و آنچه را به عنوان زكات
مي‌پردازيدو تنها رضاي خدا را مي‌طلبيد (مايه بركت است، و) كساني كه چنين
مي‌كنند داراي پاداش مضاعفند.

5. جهاد: « كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتالُ وَ هُوَ كُرْهٌ لَكُمْ » (بقره /
216) جهاد در راه خدا، بر شما مقرر شد، در حالي كه برايتان ناخوشايند است.

ـ « وَ قاتِلُوهُمْ حَتَّي لا تَكُونَ فِتْنَةٌ » (بقره / 193) و با آنها پيكار كنيد تا فتنه باقي نماند.

6. حج: « وَ لِلَّهِ عَلَي النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطاعَ
إِلَيْهِ سَبِيلاً » (ال عمران / 97) و براي خدا، حج آن خانه بر كساني كه
قدرت رفتن به آن را داشته باشند واجب است.
ـ « إِنَّ الصَّفا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ
الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلا جُناحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِما »
(بقره / 158) صفا و مروه از شعاير (و نشانه‌هاي) خداست، پس كساني كه حج
خانه را به جاي مي‌آورند يا عمره مي‌گزاند، اگر بر آن دو كوه طواف كنند
مرتكب گناهي نشده‌اند.

7-8. امربه معروف و نهي از منكر: « كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ
لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ تَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ »
(ال عمران / 110) شما بهترين امتي هستيد كه براي مردم پديدار شده‌ايد.به
كار پسنديده فرمان مي‌دهيد، و از كار ناپسند باز مي‌داريد.
ـ « وَ أْمُرْ بِالْمَعْرُوفِ وَ انْهَ عَنِ الْمُنْكَرِ » (لقمان / 17) امر به معروف و نهي از منكر كن.

9-10. تولي و تبري: « لا يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكافِرِينَ
أَوْلِياءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ » (ال عمران / 28) افراد باايمان
نبايد به جاي مؤمنان، كافران را دوست و سرپرست خود انتخاب كنند.
ـ « أَمِ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِياءَ فَاللَّهُ هُوَ الْوَلِيُّ »
(شوري / 9) آيا به جاي او دوستاني براي خود گرفته‌اند؟خداست كه دوست
راستين است.
ـ « لا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْ‏آخِرِ يُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ » (مجادله / 22)
هيچ قومي را كه ايمان به خدا و روز رستاخيز دارند نمي‌يابي كه با دشمنان خدا و رسولش دوستي كنند.
ـ « يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَ عَدُوَّكُمْ أَوْلِياءَ » (ممتحنه / 1)
اي كساني كه ايمان آورده‌ايد دشمن من و دشمن خودتان را دوست نگيريد.
ـ « لا تَتَوَلَّوْا قَوْماً غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ » (ممتحنه / 13)
با قومي كه خداوند آنان را مورد غضب قرار داده دوستي نكنيد