ضمیر ناخودآگاه

ضمیر انسان دارای دو قسمت است و یا دو ساختمان مجزا در ضمیر آدمی وجود دارد . بهتر است بگویم که هر انسانی دو ضمیر دارد ، ضمیر آگاه و ضمیر ناخودآگاه . آن قسمتها و اعضایی از بدن که ما میتوانیم با اراده آنها را به حرکت در آوریم در محدوده و یا تحت تسلط ضمیر آگاه قرار دارند .زمانی که ما میخوابیم ، ضمیر آگاه غیر فعال شده و اعمال بدن با ضمیر ناخود آگاه اداره میشوند . در زمان خواب کلیه رفتارها و حرکات ما توسط ضمیر ناخود آگاه اداره و کنترل میشوند . رؤیاهای ما هم که در خواب شاهد آنها هستیم ، توسط ضمیر ناخودآگاه برانگیخته شده و جزئی از فعالیتهای ضمیر ناخودآگاه به حساب می آیند . ولی در زمان خواب ضمیر ناخودآگاه ما هم از خارج غیر قابل دسترسی است . بنابراین بصورت ضمنی و تقریبی میتوانیم بگوییم که در زمان خواب ضمیر آگاه و ناخودآگاه هر دو به خواب میروند .در شرایط هیپنوتیزم تا حدود زیادی ضمیر آگاه غیر فعال شده و ضمیر مادون آگاه تا حدود زیادی فعال میشود . هر قدر عمق خلسه بیشتر شود ، بدن بیشتر تحت اختیار ضمیر مادون آگاه قرار میگیرد . در خلسه هیپنوتیزمی ضمیر مادون آگاه نه تنها تمام اعمالی را تحت کنترل خود در می آورد که در گذشته ضمیر آگاه بر آنها تسلط داشته ، بلکه تا حدودی برخی از وظایف ضمیر ناخودآگاه را نیز به عهده میگیرد و برخی از اعمال سیستم عصبی اتونوم یا غیر ارادی توسط آن اداره و کنترل میشود . یکی از عللی که برخی از بیماریها و الگوی رفتاری نامناسب در این شرایط توسط هیپنوتیزم درمانی معالجه میشوند ، همین خاصیت یا شرایط است . یک سوژه هیپنوتیزمی بیشتر تلقیناتی را که به او ارائه میشود ، میپذیرد ، مگر آنکه با ارزشهای والای مورد اعتقاد او شدیدا در تعارض باشد . در این شرایط ذهن آدمی قدرت تطابق زیادی نشان داده و بیشتر اعمال بدن سوژه میتواند تا حدود زیادی با تلقینات هیپنوتیزور تعدیل یا تغییر پیدا کند . حواس پنجگانه میتواند شدت و حدّت فوق العاده ای پیدا کند و از سوی دیگر با تلقین ضعیف یا حتی متوقف گردد ، به طوری که سوژه نسبت به بسیاری از محرکها از جمله درد به اندازه ای بی توجه شود که تنها همانند آن را می توان در شرایط بیهوشی مشاهده کرد .



هیپنوتیزم یک حالت فوق طبیعی مغزی است ، که به طریق مصنوعی ایجاد میگردد و سلولهای مغز در این حالت آمادگی بیشتری جهت یادگیری چیزهای جدید و خلق تجربیات جدید ، خلاقیت و نوآوری دارد . هیپنوتیزم یک حالت فوق العاده تمرکز میباشد ، هرچقدر عمق تمرکز بیشتر شود ، تعداد سلولهایی که می توانند روی یک موضوع تمرکز داشته باشند بیشتر خواهد شد و میزان یادگیری به همان مقدار بیشتر خواهد شد . در هیپنوتیزم ما به قدرت اعجاب انگیز تصویر ذهن یا باور پی میبریم .

در هیپنوتیزم زمانی که به یک مهندس تلقین میشود که فرد بسیار ضعیف و کودنی است ، او حتی قادر به جمع کرددن 2 بعلاوه 2 نمی باشد . آیا بارها به ما بصورت مستقیم و غیر مستقیم ، به صورت کلامی و غیر کلامی تلقین نکرده اند که کودن هستیم ، بی توجه هستیم ، در درس ریاضی ، فیزیک و یا ... ضعیف هستیم ؟ این تلقینات محیطی منفی ما باورهای محدود کننده ای برای ما ایجاد کرده است .

آیا ما همانند مهندس پرتجربه ای نیستیم که در اثر تلقینات محیطی هیپنوتیزم شده ایم و حالا قادر نیستیم که بسیاری از کارها را انجام دهیم ؟

تنها با هیپنوتیزم میتوانیم از این باورهای منفی دست بکشیم .

عدم تمرکز فکر وتشویش و حواس پرتی ، از مشکلاتی میباشند که مانع روند یادگیری میشوند. با استفاده از هیپنوتیزم و استفاده مکرر از خودهیپنوتیزم میتوانید تمرکز خودبخود که بهترین نوع تمرکز میباشد و در یادگیری نقش بسزایی دارد ، ایجاد کنید . به طوری که تنها به کاری که انجام میدهید تمرکز داشته باشید .

مهمترین دلایل لزوم استفاده از هیپنوتیزم برای کسانی که با مطالعه سروکار دارند عبارتند از :

1- بی علاقگی به درس ، کلاس و تحصیل را با هیپنوتیزم میتوان به علاقه تبدیل کرد .

2- نگرانی از جلسه امتحان و نگرانی در ارتباط با دیگران و صحبت کردن در کلاس و جمع ، مشکل دیگر قابل حل از طریق هیپنوتیزم میباشد .

3- تنبلی : هیپنوتیزم میتواند احساس انرژی در فرد ایجاد کند . این احساس انرژی نیروی لازم جهت انجام کارها را در فرد ایجاد میکند .

4- خستگی : هیپنوتیزم به دلیل اینکه خواب بسیار عمیق و نسبتا آرامی ایجاد میکند ، خستگی فرد در زمان کمتری برطرف میشود .

5- بیخوابی : فرد با هیپنوتیزم میتواند خود را در یک حالت آرامش قرار دهد و با شرطی سازی و تلقینات در کمتر از یک دقیقه در فرد ایجاد یک خواب بسیار عمیقی نماید و در ضمن بدون استفاده از دارو و اثرات جانبی آن در هر جایی قادر باشد که بخوابد .

خودهیپنوتیزم هم یک علم است و هم یک هنر ، بعنوان یک علم دارای اصول و قواعد دقیقی است که قابل فراگیری هستند و به عنوان هنر بایستی عملا با کار آموزی و تمرین فرا گرفته شود .