وجود روح به اشکال مختلف و توسط دانشمندان متعدد اثبات شده است، و ديگر جاي هيچ‌گونه ترديد و ابهامي  در اين زمينه نمانده است. با وجود اين هنوز برخي افراد نا آگاه در اين مورد مبتلا به ناباوري هستند، لذا در اين بحث به نظرات چند تن از بزرگان در باب اثبات وجود روح توجه مي‌نماييم.

حضرت امام خميني- که خداوند ما را با او محشور گرداند- ضمن بيان محجوب بودن يک طرف از يک شئي از طرف ديگر آن، و آگاه بودن انسان و حيوان از همه‌ي اطراف خود، چنين نتيجه مي‌گيرند: « پس در حيوان و انسان چيز ديگري هست که فوق ماده است و از عالم ماده جداست و با مردن نمي‌ميرد و باقي است. » اين امام بزرگوار، انسان مجرد از اين عالم طبيعت را يک حقيقت مي‌دانند و از اين امر براي اثبات وجود بُعد ماورايي انسان بهره مي‌گيرند. ايشان همچنين در جاي ديگر فرموده‌اند: « انسان اگر به همين حدّ طبيعت بود و بيشتر از اين چيزي نبود، ديگر احتياج به اين‌که يک چيزي از عالم غيب براي انسان فرستاده بشود، تا انسان را تربيت بکند (نداشت)،... لکن چون انسان مجرد از اين عالم طبيعت (و) يک حقيقتي است، همين خود خصوصياتي که در انسان هست، دال بر اين است که يک ماورايي از براي اين طبيعت هست، چون انسان يک ماورايي دارد و به حسب براهيني که در فلسفه ثابت است، ماوراي اين طبيت در انسان هست و انسان داراي يک عقل بالامکان مجرد و بعد هم مجرد تام خواهد شد.»

حضرت آيت‌العظمي ناصر مکارم شيرازي که از علماء آگاه به مسايل روز و علوم متافيزيک است در کتاب « ارتباط با ارواح » مي‌نويسند: « به عقيدة ما يادآوري يک نکته لازم است که نه ما و نه هيچ‌کس ديگر نمي‌خواهيم و نمي‌توانيم وجود روح را انکار نماييم، زيرا دلائل فلسفي و حسي و تجربي که براي اثبات وجود روح اقامه شده، بيش از آن است که بتوان همه را ناديده گرفت…»

جناب ابن سينا- فيلسوف مسلمان – نيز در بحث نفس از کتاب شفا چنين مي‌نگارد: « ما اجسامي را مي‌بينيم که تغذيه و توليد مثل و حرکت و اراده دارند و اين امور براي اين اجسام، از جهت جسم بودنشان نيست، پس بايد در ذات اين اجسام، مبادي غير از جسميّت آن‌ها براي اين کارها باشد تا اين کارها از آن صادر شود، مبادي آن‌چه مبداء صدور کارهايي است که پيوسته بر يک نهج واقع نمي‌شود و از روي اراده است آن را نفس(روح) مي‌ناميم. »

دکتر رئوف عبيد در مقدمه کتاب خود مي‌نويسد که « باور داشتن روح، باوري کهن به قدمت انسان است، از جمله باورها، اعتقاد به جاودان بودن روح و اعتقاد به ثواب و عقاب است.»