نتايج تحقيقات دانشمندان انگليسي نشان مي‌دهد كه از دوره ما قبل تاريخ تا دنياي مجازي روي وب، مغز انسان تنها قادر به پذيرش تنها 150 دوست بوده است. «اعتياد به دوست» روي شبكه‌هاي اجتماعي امروزه به يك نگراني بزرگ تبديل شده است.


اين درحالي است كه نتايج تحقيقات محققان دانشگاه آكسفورد نشان مي‌دهد كه فضاي «نئوكورتكس» مغز براي دوست‌يابي از يك محدوديت برخوردار است و قادر نيست كه بيش از 150 دوست را براي خود تعريف كند. نئوكورتكس مسئول پردازش افكار آگاهانه و زبان است و توانايي ايجاد تماس اين فضاي مغزي با ديگران تنها برابر با 150 نفر است.

بنابراين بهتر است كه اين محدوديت به جاي آنكه صرف افراد ناشناس شود براي دوستي با آشنايان مورد استفاده قرار گيرد. محققان در اين خصوص اظهار داشتند: «در كل، دنياي اجتماعي ما بسيار كوچك است حتي اگر اينترنت امكان وسيع كردن اين دنيا را از طريق ارسال كارت‌پستال‌هاي مجازي براي هزار و 500 دوست اينترنتي فراهم كند باز تنها 150 دوست واقعاً مي‌توانند در ذهن يك فرد بگنجند.»
بطور خلاصه يك شخصيت مجازي (آواتار) همان ابعاد يك فرد در پوست و استخوان را دارد چرا كه اين مغز است كه بايد هر دو دنياي مجازي و واقعي را شكل دهد و از آنجا كه توانايي‌هاي مغز به ساختار فيزيكي آن محدود مي‌شود بنابراين دوست يابي بيش از حد در يك دنياي مجازي بي فايده است.

ايـــــــن محققان انگليسي به منظور دستيابي به اين نتايج، ترافيك آنلاين كسي كه هزاران تماس مجازي بر روي شبكه‌هاي اجتماعي دارد را با كسي كه تماس‌هايش به چند صد دوست محدود مي‌شـــــود مقايســـه كردند. نتايج اين تحقيقات نشان داد كه تفاوت زيادي ميان اين دو فرد در كيفيت ارتباط با ديگران وجود ندارد.

اين بررسي‌ها در ادامه يك سري از تحقيقاتي انجام شد كه اين دانشمندان در دهه 90 و با بررسي پويايي‌هاي اجتماعي گروه‌هاي نوجوانان، محيط‌هاي كاري و قبايل ما قبل تاريخ انجام داده بودند.
نتايج تمام اين تحقيقات نشان مي‌دهد كه در تمام دوره‌هاي تاريخي، انسان تنها توانسته است روابط مهم خود را با حداكثر 150 نفر حفظ كند.

به گفته اين دانشمندان، هر يك از ما پنج فرد بسيار صميمي در زندگي خود داريم و پس از اين افراد، دوستان و آشنايان بر پايه ميزان صميميت در مغز دسته بندي مي‌شوند و تنها 150 دوست مي‌توانند وارد ليست اين طبقه بندي‌هاي مغز شوند.

براساس اين گزارش، اين محققان در اين خصوص اظهار داشتند: «ما مي‌توانيم هزار اسم را در پروفايل خود در يك شبكه اجتماعي داشته باشيم اما بدون ايجاد تماس در دنياي واقعي هيچ دوستي واقعي رخ نمي‌دهد و بنابراين پيش از ورود به يك زندگي مجازي بايد قبول كنيم كه مغز ما انتخاب اجباري خود را از قبل كرده است.»