نخند به من .

نخند به احساس کودکانه ی دلم که گاهی همین دل دلیل زندگی می شود .

نخند  اگر از تکرار آوای کلمه ای از تو آرام می شوم ...

نخند به دل ساده ام که دستان لرزانش نه تاب نوشتن حقیقت را دارد و نه جرأت لرزاندن دلت را ...

نخند به من ، نخند به رویای نیمه کاره ام ، که من رویایم را با قلم موی دلم رنگ می زنم حتی اگر نباشی ...

نخند به سر خوشی ام حتی اگر بهانه ام برای شادمانی تنها جمله ای ، کلامی ، حرفی از تو باشد ...

نخند اگر هنوز از رسیدنت به دلهره می افتم و از رفتنت دلتنگ می شوم ...

نخند بر من و بر دل و بر نگاهم که به ندیدنت عادت کرده ام ...!

نوشتم ، نوشتی ...

نوشتم تا شاید بدانی ...، نوشتی تا شاید از یاد ببرم ...!!!

نوشتم تا هر روز از خواندن هزارباره ی هر جمله بی قرار شوم...، نوشتی تا ...

نمی دانم چرا؟! شاید ...

شاید نوشتی چون هنوز به رسم گذشته جملات را به بازی لبخند و نگاهت مهمان می کنی و نمی دانی ...

نمی دانی که من دل را به بهای هر جمله ات مهر می زنم ، هنوز ...!

راستی گفتم " نخند " ، اما بخند ... به زندگی ات ، به لبخندش ، به نگاهش ، به شادی ، به فردا و به سختی های سرسخت شدنت ...

گفتم بخند ، اما نه به من و نه به " دلم که پبش دلی است که ..."

بهترین ها رو برات آرزومندم ، مهربونم .