منظور از دابة الارض در قرآن على عليه السلام است :

« وَ اِذا وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ اَخْرَجْنا لَهُمْ دابَّةً مِنَ الارْضِ تُكَلِّمُهُمْ اَنَّ النّاسَ كانُوا باياتِنا لا يُوقِنُونَ » ، و هنگامى كه فرمان عذاب آنها رسد ، جنبنده اى را از زمين براى آنها خارج مى كنيم كه با آنان تكلّم مى كند و مى گويد كه مردم به آيات ما ايمان نمى آورند .

از نظر روايات اهلبيت عصمت و طهارت هيچ ترديدى نيست كه منظور از دابه الارض ، رجعت وجود مقدّس شاه ولايت حضرت على بن ابیطالب (ع) مى باشد . امام صادق (ع) مى فرمايد: مردى به عمّار ياسر گفت  : اى ابويقظان (كنيه عمّار) آيه اى در قرآن مرا مضطرب كرده ، افكار پوسيده اى بر دلم هجوم آورده است ! عمّار فرمود: آن كدام آيه است ؟ گفت : آيه « وَ اِذا وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ ... » نمى دانم كه منظور از دابه الارض در اين آيه چيست ؟ عمّار ياسر فرمود: من به خداى تبارك و تعالى سوگند مى خورم كه ننشينم و نخورم جز اينكه او را به تو نشان دهم . عمّار با آن مرد راه افتادند و به خدمت مولاى متّقيان اميرمؤمنان شرفياب شدند. حضرت على (ع) خرما و كَره ميل مى فرمودند . على (ع) خطاب به عمّار فرمودند: اى ابويقظان ! بيا نزديك . عمّار جلو رفت و مشغول خوردن شد . آن مرد دچار شگفت شد.

چون برخاستند به او گفت : اى ابويقظان ! چگونه است تو كه قسم خورده بودى ننشينى و نخورى تا او را به من نشان دهى ؟! عمّار فرمود: اگر انديشه ات را به كار انداخته بودى متوجّه مى شدى كه من او را به تو نشان دادم يعنى دابة الارض همانا اميرمؤمنان على عليه السلام است كه به تو نشان دادم .