حضرت حمزه علیه السلام :

حمزه ابن عبدالمطلب ، عموى بزرگوار و برادر رضاعى حضرت محمد (ص) بود. زيرا از ثُوبيه اَسْلَميه ، قبل از حليمه سعديه دايه پیامبر اکرم (ص) شير خورده بود و حضرت حمزه (ع) چهار سال از پيامبر اسلام (ص) بزرگتر بود. او در جنگ احد ، 60 ساله بود كه به شهادت رسيد و قاتل جناب حمزه سيدالشهداء ، وحشى ، غلامِ جُبَير بن مطعم بود. او با تطميعِ هند جگرخوار (دختر عُتبه ابن ربيعه و مادر معاويه بن ابى سفيان ،) جناب حمزه را به شهادت رسانيد. زيرا حضرت حمزه (ع) و حضرت اميرالمؤمنين على (ع) در جنگ بدر ، عُتبه پدر هند ، وليد برادر هند و شيبه عموى هند را كشته بودند. هند به تلافى جنگ بدر ، وحشى را به كشتن حضرت حمزه (ع) ترغيب كرد و او حضرت حمزه را به شهادت رسانيده و جگر حضرت حمزه را بيرون آورده و نزد هند برد.

آن زنِ ملعونه ، جگر را گرفته و در دهان خويش مكيد و گوشواره ، گردنبند و دست بند خود را به عنوان پاداش به وحشى داد . وحشى هم او را به كنارِ جنازه حضرت حمزه آورد . هند كارد كشيد و گوش و بينى و بعضى از اعضاى حضرت حمزه را بريد ، بدين ترتيب بدن آن عزيز را مُثله نموده و اعضايش را با خود برد.

وقتى پيامبر اعظم (ص) به بالين عمويش حمزه آمد ، چشمش به جنازه مثله شده او افتاد . از شدّت ناراحتى فرمود:  « بخدا سوگند! صحنه اى دلخراش تر از اين صحنه نديده بودم ؛ اگر به خواست خداوند بر قريش پيروز شوم ، هفتاد نفر از مردان قريش را مُثله خواهم كرد » . در آن هنگام حضرت جبرئيل (ع) نازل شد و براى دلدارى پيامبر (ص) اين آيه شريفه را آورد:  « وَ اِنْ عاقَبْتُمْ فَعاقِبُوا بِمِثْلِ ما عُوقِبْتُمْ بِهِ وَ لَئِنْ صَبَرْتُمْ فَهُوَ خَيْرٌ لِلْصابِرينَ » ، هرگاه خواستيد مجازات كنيد، تنها به مقدارى كه به شما تعدّى شده كيفر دهيد و اگر صبر كنيد ، اين كار براى صبركنندگان بهتر است ، و پيامبر فرمود:  پس من صبر مى كنم  .

حكيم سنائى ، در اين مقام چه زيبا سروده است   :

داستان پسر هند مگر نشنیدی ؟

که از او و سه کس او ، به پیمبر چه رسید

پدر او لب و دندان پیامبر شکست

پسر او ، سر فرزند پیامبر ببرید

او بناحق ، حق داماد پیمبر بستاد

مادر او جگر عمّ پیمبر بمکید

بر چنین قوم ، تو لعنت نکنی شرمت باد

لَعَنَ اللهُ یَزیداً وَ عَلی آلِ یَزید