محیط  درونی سازمان و نحوه ی ارتباطات در آن غالبا به گونه ای است که آرام آرام مدیران را در پیله ای از اوهام اسیر می سازد و توانایی آگاه شدن از خصوصیات و رفتار های سازمانی را از آنان سلب می کند.مدیران،خصوصا مدیران عالی رتبه،در دژی محصور می مانند و جز تنی چند از نزدیکان و معاونان خود کسان دیگری را نمیبینند و بجز مراودت  کلیشه ای و رسمی از ارتباطات دیگر با اعضای سازمان محروم می مانند.

انزوای مدیران موجب می شود آنان در تعیین ظرفیتها و توانمندیهای خود راه خطا بپیمایید و ضعفها و قوتهایشان از دید خودشان پنهان بماند.از سوی دیگر،فرهنگ خاص سازمانی کشور ما که انتقاد از مدیران را عملی چندان پسندیده نمی داند،باعث می گردد آنها گرفتار برخی توهمات شوند و از شناخت واقعی خویش باز می مانند.

                        خویشتن شناسی نردبان معرفت است.