در افسانه های کهن هندوستان حکایتی دلنشین وجود دارد که به نحو زیبایی قدرت درون  انسان را بازگو می کند. این افسانه زیبا و دلپذیر حاوی پیامی*به یاد ماندنی*است که آن را دیباچه و سر آغاز این گفتار قرار داده ایم:

((می گویند که در روزگاران دور،آدمیان همه خلق و خو و سرشتی خدای گونه داشتند ولی از امکانات و توانائیهای خود خوب استفاده نکردند و کار به جای رسید که برهما،خدای خدایان،تصمیم گرفت قدرت خدایی را از آنان باز گیرد و آن را در جایی پنهان کند که دست آنها از آن کوتاه باشد.بدین منظور،او در جستجوی مکانی بر آمد که مخفی گاهی مطمئن و دور از دسترس آدمیان باشد.

زمانی که برهما با دیگر خدایان در این مورد مشورت نمود،آنها چنین پیشنهاد کردند:

بهتراست قدرت بیکران انسانها را در اعماق خاک پنهان کنیم.برهما گفت:آنها جای مناسبی نیست زیرا که آنها ژرفای خاک را خواهند کاوید و دوباره به آن دست پیدا خواهند کرد.سپس خدایان گفتند:

بهتر است نیروی یزدانی آدمیان را به اعماق اقیانوسها منتقل کنیم تا از دسترس آنها دور باشد.این بار برهما گفت:

آنها نیز مناسب نیست زیرا دیر یا زود انسان به عمق دریاها و اقیانوس ها رخنه خواهند کرد و گمشده خود را خواهد یافت و آن را به روی آب خواهد آورد.

آنگاه خدایان کوچک با یکدیگر انجمن کردند و گفتند:

ما نمی دانیم این نیروی عظیم را کجا باید پنهان کنیم.به نظر می رسد که در اب و خاک،جایی پیدا نمی شود که آدمی نتواند به آن دست یابد!

در این هنگام برهما گفت:

کاری که با نیروی یزدانی آدمی می کنیم این است:ما آن را در اعماق وجود خود او پنهان می کنیم!آنجا بهترین محل برای پنهان کردن این گنج گرانبهاست و یگانه جایی است که آدمی هرگز به فکر جستجو و یافتن آن بر نخواهد آمد!!

در ادامه افسانه هندی چنین آمده است:از آن به بعد،آدمی سراسرجهان را پیموده است،همه چیز جستجو کرده است، بلندیها را در نور دیده است،به اعماق دریاها فرو رفته است،تا دورترین نقاط خاک نفوذ کرده است تا چیزی را به دست آورد که در ژرفای وجود خود ائ پنهان شده است!!!

آری،راز قدرت در وجود خود ماست و آدمی خدای گونه است.آنها که اکسیر وجود خویش را کشف کردند به نیروی عظیم و بی کران دست یافتند و شماری دیگر که هنوز جایگاه این گنج گرانبها را نمی دانند همچنان در جستجوی یافتن آن حیران و سرگردانند به قول لسان الغیب،خواجه شیراز:

سالها دل طلب جام جم از ما میکرد

                            آنچه خود داشت ز بیگانه تمنا میکرد

حضرت علی(ع)در شعری که منسوب به ایشان است این موضوع را به نیکوترین وجه بیان کردنده اند:

(آیا می پندارید که جسم گوچکی هستی در حالی که در درون تو جهان بزرگی نهفته است.