روابط بين عروس و داماد با خانواده همسر از ديرباز در فرهنگ ايراني و حتي در فرهنگ هاي ديگر مسئله اي قابل اهميت بوده است. زن و مرد حتي با بيشترين تناسب پس از ازدواج با اختلاف نظرات و سلايق مختلفي روبرو مي شوند. هر چه هم كه ارزش ها و رسوم و خانواده مشابه هم باشند، زندگي در زير يك سقف آنها را با ريزه كاري ها و موضوع هاي ريز و درشت فراواني روبرو مي كند كه اگر توان سازگاري و اغماض و گذشت در طرفين وجود نداشته باشد هر يك از اين مسائل به غوغا و جنجالي پايان ناپذير مبدل خواهد شد. يكي از اين مسائل پر اهميت و فراگير رابطه با خانواده همسر است و در مقابل روابط پدر و مادر با همسر فرزندشان.

مسلماً پدران و مادران نمي توانند انتظار داشته باشند كه رفتار عروس و يا داماد آنها و چه بسا فرزندشان كاملاً مطابق باخواست ها و اميالشان باشد. دختر و پسري كه در اوج جواني و شايد با تجاربي نه به اندازه والدين وارد زندگي جديد و شرايط متنوعي نسبت به دوران قبل شده اند آرزوهاي فراواني را دنبال مي كنند و دنيايي شيرين را در نظر خود متصور مي شوند.

اگر شما احساس مي كنيد كه براي كسب استقلال فرزند و ارتقاء پله به پله آنها لازم است حمايت خود را دريغ نكنيد و همراهشان باشيد ،مستلزم آن است كه اين امر بدون منت و همراه با پوشش باشد تا به روحيات آنها آسيب نرساند.

لذا اين موضوع طبيعي و مسلم است كه مهارت و رشد و زمينه كافي را براي رويارويي با بسياري مسائل ندارند لذا اين مطلب دليل بر آن نيست كه در همه مواقع پدر و مادر وظيفه خود بدانند كه با انگيزه  كمك و حمايت راهنماي آنها در همه مسائل باشند. جوان نياز به تجربه كردن دارد و والدين وظيفه دارند كه عرصه را براي اين امر گسترده سازند و سينه خود را در قبال بي تجربگي ها وسعت دهند. اگر هم نياز مي بينند كه در حيطه هايي تجارب ارزنده خود را منتقل سازند اين كار را به صورت غيرمستقيم انجام دهند. به عنوان مثال مي توان شرح مسئوليت هاي خود را براي فرزندان ارائه دهند تا جوان از طريق يادگيري به مسئوليت هاي خود پي ببرد.

از ديگر شيوه هاي مناسب در زمينه رفتار با عروس و داماد مي تواند عدم حساسيت در مورد خواسته ها و اميال باشد. ضمن اينكه آنها از خواسته شما مطلعند ديگر نيازي به حساسيت نشان دادن در قبال اين خواسته ها نيست گاه بي تفاوتي مي تواند نتايج بسيار مفيدي را در برداشته باشد و البته استقبال از توجه آنان به اين انتظارات و تشويق رفتارهاي مذكور مي تواند بسيار اثر بخش باشد.

مسلماً خاطر فرزند خيلي عزيزتر از همسر اوست. اما در جهت تدبيرهاي لازم و سياست هاي ايجاد محبت، ضروري است  تا گاه روي محبت و حمايت را به سوي عروس يا داماد معطوف نمود و نيازها وخواست هاي آنها را مدنظر داشت.

و اما پدران و مادراني كه مسئوليت تأمين زندگي خانوادگي فرزندتان را برعهده داريد. بازگو كردن اين امر به صورت مستمر  يا گاه گاه صرفاً اعتماد به نفس آنها را سركوب نموده و شايد توان آنها را براي بازيابي استقلال كاهش مي دهد. اگر شما احساس مي كنيد كه براي كسب استقلال فرزند و ارتقاء پله به پله آنها لازم است حمايت خود را دريغ نكنيد و همراهشان باشيد ،مستلزم آن است كه اين امر بدون منت و همراه با پوشش باشد تا به روحيات آنها آسيب نرساند.

*******     گل باشيد اما عمرتان چون گل مباد.   *******