عصر یکی از روزهای سرد پاییز بود، خورشید داشت آرام‌آرام جای خودش رو به سیاهی شب می‌داد و من در کنار بخاری نشسته بودم و روزنامه‌ها رو ورق می‌زدم که ناگهان چشمم به این تیتر خورد:

«سردیس کریم‌خان زند در شیراز ناپدید شد!» با خوندن این تیتر، اولین مطلبی که به ذهنم خطور کرد سرودن طنز بود و طنز! پس این شما، این هم روحوضی امروز

سردیس کریم‌خان اگر گم شد و رف   ته دیس بپایید که آن گم نکنیم

گر پیر شود گُم خبری نیست، بیا   کن جهد که ناگهان جوان گم نکنیم

عمری است زمین گم شده، با چشم بچسب   بر جَو و فضا که آسمان گم نکنیم

خشک است زمین و آب کمیاب شده   دستی به هوا ببر که نان گم نکنیم

چندی است ژیان از رده خارج شده است   هش‌دار که ارزش ژیان گم نکنیم

شیراز اگر ز دستمان رفت، رَوَد   شیرازه بکوش این میان گم نکنیم

تیر از زِهمان پریده و رفته، بیا   از تیر مهمتر این کمان گم نکنیم

زند از کفمان رفت بیا حداقل   قاآنی و گودعربان گم نکنیم

سردیس اگر رفته تهِ دیس که هست   می‌کوش که تُنگ زعفران گم نکنی

تومان شده بی‌ارزش و کاری بکنید   کاین را چو ریال یا قِران گم نکنی

احمد ته طنز خود کم آورد و نوشت   ای طنز بیا که واژگان گم نکنیم