به گزارش خبرگزاري رويترز از واشنگتن، گزارش موسسه جامعه آزاد نشان مي دهد موضوعاتي مانند آنفلوانزاي مرغي مورد توجه فوري قرار مي گيرد درحالي كه ساليانه ‪ 2 ميليون تن در اثر سل جان مي سپارند و ‪ 9 ميليون تن به اين بيماري مبتلا مي شوند. استفان لوييس فرستاده ويژه ايدز سازمان ملل در آفريقا مي گويد پيوند سل و ايدز ، طاعون مضاعف ايجاد كرده است.
وي افزود دولتها و جامعه بين الملل بايد بدانند با دو فاجعه هم زمان و مرتبط با يكديگر روبرو هستند.
با اين دو بيماري بايد هم زمان روبرو شد كه اين امر نيازمند منابع بيشتر و تشخيص و داروهاي بهتر است.
لوييس و نويسندگان اين گزارش قصد دارند از شانزدهمين كنفرانس بين المللي ايدز كه قرار است هفته آينده در تورنتو برگزار شود براي جلب توجه همگان به اين مسئله استفاده كنند.
هنگامي كه فرد به سل و ايدز مبتلا مي شود تقريبا هميشه به مرگ مي انجامد.
سل در واقع شايعترين علت مرگ در مبتلايان به ايدز است. ‪ 99 درصد موارد ابتلا و مرگ در كشورهاي در حال توسعه رخ مي دهد.
اين درحالي است كه سل با چند ماه درمان با پادزيست ها قابل درمان است.
ايزيو سانتوس فيلهو وكيل و يك فعال ايدز و سل در برزيل خود را يك نمونه زنده اين مشكل مي داند.
او از سال ‪ 1985 به ايدز مبتلا شده است و در سال ‪ 1992 هنگام كار با مسلولان برزيلي به سل هم دچار شد.
تشخيص سل در مبتلايان به ايدز دشوار است.
بطور طبيعي تمام علايم بيماري و تمام مشخصه هاي سل كه در افراد غير مبتلا به ايدز مشاهده مي شود در مبتلايان به ايدز وجود ندارد. سرفه و خلط كمتر است.
علاوه برآن فقط يك سوم تمام آزمايشهاي سل در بيماران اچ آي وي مثبت نتيجه دقيقه مثبت دارد.
با پرتونگاري از سينه مي توان اين مشكل را حل كرد، اما اين فناوري در كشورهاي در حال توسعه چندان در دسترس نيست.
حتي در برزيل با داشتن مراقبتهاي بهداشت عمومي مناسب و بيمه بهداشتي خصوصي تشخيص اين بيماري در اين فرد ‪ 40 روز به طول انجاميد.
عدم تشخيص به موقع سل علت تلفات بالاي اين بيماري در افراد آلوده به ايدز است.
بطور مثال در تانزانيا فقط ‪ 47 درصد موارد سل تشخيص داده مي شود.
بيماراني كه سل آنها تشخيص داده نشده اين بيماري را گسترش مي دهند.
در مورد مبتلايان به ايدز حتي تاخير كوتاهي در درمان سل مي تواند مرگبار باشد. ويروس ايدز دستگاه ايمني بدن را نابود مي كند. تركيب دارويي مي تواند اين بيماري را كنترل كند، اما اين بيماري لاعلاج است و دسترسي به اين داروها در كشورهاي فقيرتر كمتر است.
علاوه برآن هماهنگي بين برنامه هاي ايدز و سل وجود ندارد. در بيشتر موارد برنامه هاي سل مورد بي توجهي قرار مي گيرد و براي آنها سرمايه گذاري نمي شود