به گزارش خبرگزاري رويترز نيل جي اسنولينگ و ويل جي هاپكينز در دانشگاه تكنولوژي اوكلند در نيوزلند كه اين تحقيق را انجام داده اند، مي گويند اثرات ورزش بر قند خون چندان زياد و بيشتر از اثر رژيم غذايي و داروها نيست، بنابراين همراه كردن اين سه شيوه تاثير قابل توجه تري بر قند خون به جاي مي گذارد.اسنولينگ و هاپكينز يادآور مي شوند كه در ديابت نوع 2 ورزش اساس درمان است، چرا كه بيحركتي خطر اين نوع ديابت را مي افزايد.
اين پژوهشگران براي تعيين نوع ورزشي كه ممكن است كه بيشترين تاثير را در كنترل قند خون داشته باشد، 27 مطالعه را كه مجموعا بر روي بيش از 1000 نفر انجام شده بود، مورد تجزيه و تحليل قرار دادند تا تاثير ورزش را بر هموگلوبين A1C- معيار كنترل دراز مدت قند خون در ديابتي ها- بررسي كند.
نتايج نشان داد كه هر نوع ورزشي كه 12 هفته يا بيشتر طول بكشد، باعث مي شود ميزان هموگلوبين A1C به اندازه 0.8 درصد پايين بيايد.تركيب ورزش هاي قدرتي و هوازي تاثير بيشتري از انجام هر يك از اين ورزش ها به تنهايي در كاهش اين شاخص داشت، اما ورزش شديدتر اثر بيشتري از لحاظ كنترل قند خون به جا نمي گذاشت، شايد به علت كه ادامه دادن برنامه هاي ورزشي سنگين براي افراد مشكلتر است.
نكته مهمتر اينكه در افرادي بيماري شديدتري داشتند، ورزش تاثير بيشتري به جاي از لحاظ كنترل قند خون مي گذاشت.
اين پژوهشگران نتيجه گيري مي كنند كه گرچه كاهش واقعي خطر بيماري قلبي- عروقي در بيماران ديابتي با ورزش چندان زياد نيست، اما همراه كردن ورزش با رژيم غذايي و داروها مي تواند تا حد زيادي عارضه قلبي در اين بيماران كاهش دهد.